Jougha

Een paar maand geleden keek Jougha zelf naar de schokkende beelden op teevee. oorlog alom. Stervende kinderen op straat. Mensen constant op de vlucht. Jougha zat verslagen te kijken. Een kind, acht jaar, even oud als Jougha, lag met een volledig verminkt gezicht op straat. Erond niets anders dan bloedsporen.

-Wat dit kind allemaal meegemaakt heeft, zal men wel nooit achterhalen. Welk oorlogsgeweld? Zijn ouders zien afslachten? Zelf voortdurend moeten vluchten en onderduiken? Vrees om ontdekt te worden? Honger? Wie zal het ons zeggen?, wist de nieuwlezer bij deze beelden te verzinnen.

-Wat zijn die mensen toch vreemd, mompelde Jougha’s vader en schakelde het toestel uit.
Jougha keek op, maar zweeg.
-Toch maar een barbaars volk, voegde hij er nog aan toe.

Een paar maand later. Servische soldaten vallen dit Kroatisch gezin binnen. Geschreeuw, gekrijs. Jougha ziet hoe zijn vaders hoofd tegen een muur beland. Bloed, overal bloed. Hoe zijn moeder en zuster verkracht worden. Het papier dat getekend moet worden tot boedelafstand. Hij wordt zelf geschopt en geslagen. Hoorde nog kreten. Zijn vader die krijst.
-Loop jongen. Weg. Zo ver mogelijk. Vlucht!
Jougha weet nog niet wat te doen.
-Ga toch!
Een schot. Bloed loopt uit vaders mond.

Jougha loopt de benen van onder het lijf. Overal soldaten. Geweerschoten. Hulpkreten. Vluchtende en wanhopige mensen. Vuur. Brand. Lijken.
Bibberend kruipt Jougha in een gracht. Hij wacht tot het gevaar geweken is. Voorzichtig steekt hij zijn hoofd boven de grachtkant uit en kruipt overeind. Zou hij oversteken? Hij kijkt rond, maar ziet niet veel beweging, buiten wat huilende mensen, vuur en lijken. Langzaam komt hij de gracht uit. Waarheen nu? Hij loopt richting thuis.

Daar zit Jougha, huilend op de grond. Hij moet kosten van wat hij op straat ziet en nu hij weer voor zijn eigen huis staat, kan hij de inhoud van zijn eigen maag niet meer ophouden. Hij staat op en loopt weg. Weg. Steeds maar verder en verder en…
Plots een schot.

Louka, 8 jaar, kijkt naar de schokkende beelden op tv. Een kind ligt op de grond. Het gezicht volledig verminkt.
-Wat dit kind allemaal meegemaakt heeft, zullen we nooit volledig weten,
becommentarieerd de nieuwslezer bij de beelden. Louka zit er verslagen bij.
– Toch wreed, zegt zijn vader.
Louka zegt niets.
– Tot zover het hoofdstuk Joegoslavië. Over naar het binnenland. In eigen land heeft het Vlaams Blok…


13 augustus 1992
Advertenties