Ik praat tegen iemand

Ik praat tegen iemand. Mijn gelaat, weerspiegeld in het raam, beschrijft mijn gedachten die ik neerpen, maar ik ben niet zeker dat velen me zullen lezen in mijn Vondelse taal, ik spreek ook helemaal niet tegen de wijdse wereld daarbuiten, ik praat tegen iemand, waardoor eenzaamheid wegebt, je hoofd geledigd wordt. Ik denk teveel en praat minder en minder, misschien heb ik het eigenlijk nooit echt gedaan, alsof ik beslist heb om beetje bij beetje mijn eigen stem te smoren, en toch praat ik tegen iemand met inkt aan papier zoals een fotograaf die niet begrijpt wat hij ziet en iets vastlegt om later zo zijn omgeving haar nodige aandacht te geven. Ik fotografeer nu eenmaal omdat ik hiermee in de wereld sta en hoopte me hiermee rustiger te voelen tussen de mensen die ik ken en ontmoet. Maar ze blijven afstandig, veraf, ik stel me vreemd op. Ik ben verward. Ik praat tegen iemand, maar wie hoort me in de wetenschap dat horen is gehoord worden, gehoord willen worden, je stem gebruiken om gehoord te worden, je zelfzekerheid doen afbrokkelen door naakt naar buiten te treden en je nooit onschuldige gedachten te laten leven.

Advertenties