Een optimistische kakafonie

“Waarom is ons huis niet zoals dat van jouw zus?” Daar heeft alles rustig zijn plaats.
Mijn zus is zijn tante. Ik kan mijn lach niet onderdrukken, maar ik voel tezelfdertijd een ondermijning van mijn gedachtegoed. Waar komt plotseling zijn vergelijking vandaan? Wat is er plots dat hem verveelt. Hij groeit op, merk ik peinzend op en besef dat hij mij van hetzelfde laken een broek snijdt, alleen hebben we niet dezelfde snit. Ik overschouw langzaam mijn omgeving. In welke chaos leef ik dan wel? En waarom wordt ik dan wel geschouwd als een chaotisch iemand, als een ongeordende fantast. Doet dit beeld mij goed aan?
De aantrekkingskracht die ik heb smelt als sneeuw voor de zon als mensen me beter leren kennen. Geef ik hen hun een plaats?
Augustus 2008

Een optimistische kakafonie, druk en gekleurd.
Alsof de voorwerpen en haar bewoners hun plaats niet vonden.
Mijn plaats van liefde en haat, geluk en verdriet.
Mijn emotionele toestand als een schilderij.
Mijn vrijheid, waarvan ik vergeten was dat ze bestond.
Ben ik alleen? Onverantwoordelijk?
Waarom stel ik me vaak aan de kant op?
Er is een reden waarom ik verstrooid ben…
Er is een reden waarom zo vergeetachtig ben…
Er is een reden waarom ik zo vaak overrompeld ben…
Ik kon ze niet zomaar openstellen, als een kijkdoosje in mijn impulsen.
Niets daarvan is veranderd, veel is geëvolueerd.
Yellow – februari 2016

Advertenties