Coherent

Coherent zijn, het is waarschijnlijk niet mijn sterkste kant, kan ik zo vermoeden uit het bestuderen van de niet zo geruststellende prikkelbare reacties uit mijn omgeving. Het begrijpen van woorden en blikken lijkt me de zware realiteit van een potloodventer die vecht om de naïve voorstelling van zijn naam te vereenzelvigen met de eigenheid van zijn bezigheden. Potloden zijn toch het symbool van creative naïviteit als ze in kinderhanden komen, of creative kracht in de handen van volwassen kunstenaars, of wijsheid in de handen van een accountant. Dat alles is en blijft coherent, maar als het gaat over het beeld van onszelf door anderen dan spelen blijkbaar andere normen mee. Je uniciteit is zo kwetsbaar bij een beoordeling van geliefden en het wordt slikken om niet kwaad te worden als ze niet gelijk loopt met je eigen zelfbeeld. Dit is een comedie, maar het blijft coherent.

Zo besloot mijn zaliger omaatje ooit om de fotootjes van haar kleinkinderen weg te halen uit haar woonkamer. Het baarde haar zorgen dat niet iedereen er zijn plaats had gevonden en dat de foto’s niet vernieuwd werden door de eigenaars van haar kleinkinderen, onze ouders. Daarbij wilde ze zelf geen nieuwe foto’s meer van ons, want we waren zelf helemaal niet meer mooi en zo kwam ze terecht bij gebruikelijke litanie waarbij ze mijn broer en ik de les wou spellen over onze lange haren.
-’t Is trouwens al lang geen mode meer! Niet dat we vuil zijn, we zijn gewoon lelijk.
En daar kon ik moeilijk aan tippen, want thuis vonden ze ons niet lelijk maar gewoon vuil.

Probeer dan maar eens een coherent punt aan dat potlood van die venter te zuigen.

Advertenties