I don’t know what to do with myself, so I wander around…

De post wordt me gebracht; een brief van Filip, zoals altijd heel verward.
(uit het dagboek van mijn mama, maandag 19 december 2005)

Direct naar het fotoboek

Op 24 juli 1992 had ik het al kunnen weten. Een vriendin had me op een blauwe maandag tijdens de examens verteld dat ik te ongeconcentreerd was om het werk dat ik toen als keukenhulp deed te doen. Ik lette te weinig op details. Zelf was ik heilig overtuigd dat ik op andere details lette. 16 jaar later denkt ik het begrepen te hebben, maar nog altijd niet opgelost.
Nooit had ik beseft dat ik zoveel mensen zou nodig hebben, nooit had ik beseft dat ik zoveel aandacht nodig had, nooit had ik beseft ik alleen zo weinig kon doen, nooit had ik beseft dat ik mijn hele leven vecht tegen wat ik eigenlijk ben. Een solitair, een niet zo sociaal wezen wat een mens zou moeten zijn.

Advertenties